အစြန္႕အျပစ္ခံကမ္းေျခေပၚက ခ်စ္တတ္သြားတဲ့ ခ႐ုခြံ

အခန္း(1 )

က်ေနာ္ ဟုတ္လား က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ကေကာ သိပ္ေတာ့မထူးျခားလွပါဘူး ဗ်ာ။လိႈင္းေတြရဲ့ သယ္ေဆာင္မႉ႕ေၾကာင္. ဒီအစြန္႕အျပစ္ခံကမ္းေျခေပၚ မ်က္စိလည္ျပီးလမ္းမွားျပီး လာေသာင္တင္တယ္ ဆိုပါစို႕။
အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ဒီအစြန္႕အျပစ္ခံကမ္းေျခေပၚက သာမန္မထူးျခားလွတဲ့ ခ႐ုခြံေလးတခုပါပဲ။ဘဝကိုလည္း သာမန္႐ိုးသားစြာျဖတ္သန္းရင္း နဲ႕ေပါ့။။ထူးျခားတာေလးဆိုလို႕ တျခားေသာခ႐ုခြံေလးေတြနဲမတူပဲ ေသးငယ္ျပီး အျဖဴေရာင္စြတ္စြတ္ရွိတာပဲ ကြာတာပါဗ်ာ။
တျခားေသာ အေရာင္စုံ ခ႐ုခြံေတြၾကားထဲမွာေတာ့ မ်က္ႏွာငယ္မိပါရဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ေန႕ရက္မ်ားစြာကို အထီးက်န္စြာ အေဖာ္မဲ့စြာ နာက်င္စြာနဲ႕ ျဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္။ ဩ တစ္ဦးတည္းျဖစ္တာနဲ႕ အထီးက်န္တာဟာ တသီးတျခားဆီပါလို႕လည္း ေအာ္ေနမိတယ္။ဒါဆို ဒီေအာ္ဟစ္သံေတြကို ဘုရားသခင္ကၾကားလို႕ ဒီဟာတာတာျဖစ္ေနတဲ့ ရင္ခြင္ငယ္အတြက္ တစ္ဆုံတစ္ဦးကို ဖန္ဆင္းေပးလိုက္တာလား။
ေသခ်ာတာကေတာ့ က်ေနာ့လိုအျဖဴေရာင္ခ႐ုခြံေလးတခုအတြက္ သူဟာေတာ့ အမွတ္တရပါ။

အခန္း(1/1 )
မိုးေတြသဲၾကီးမဲၾကီးၾကေနတဲ့ တခုတည္းေသာ ညေနေစာင္းတခုမွာေပါ့ အစြန္႕ျပစ္ခံကမ္းေျခဟာ အစြန္႕ျပစ္ခံရသူတို႕ရဲ့ ထုံးစံအတိုင္း ေစာက္တည္ရာမဲ့စြာ ငိုေႂကြးေနပါတယ္။ ဒီ ေဘးပတ္ဝန္ီးက်င္ေတာင္ မျမင္ႏိႈင္ေအာင္ မိုးေတြက အညိႈးၾကီးစြာၾကေနတုန္း ၾကေနာ့ေရွ႕ကို သနားစရာေကာင္းလြန္းတဲ့ ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေလးဟာမိုးနဲ႕အတူေရာက္လာပါတယ္။မိုးနဲ႕အတူေရာက္လာလို႕ မင္းကိုလည္း ေအးခ်မ္းတယ္လို႕ပဲ ငါမွတ္ထားပါရေစဝင္ကစြပ္ေကာင္ေလးရယ္။ က်ေနာ္ကလည္း လိုလိုလားလားပါပဲ လိုအပ္ေနသူတဦးအတြက္ က်ေနာ့ရဲ့ရင္ခြင္တံခါးကိုဖြင့္ေပး လိုက္ပါတယ္။

သူဟာလည္း ရင္ခြင္ထဲမွာလိုလိုလားလားနဲ႕ေမွးဝင္အိပ္စက္လာလို႕ေပါ့။ ဒါဟာအခ်စ္လား ။ ဒါဟာအခ်စ္ပါလို႕ ေျပာလာရင္ေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ တခဏအတြင္း ခ်စ္သြားပါတယ္။

အခန္း(1/2 )
ဒီလိုနဲ႕ ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေလးဟာ က်ေနာ့ရဲ့ရင္ခြင္ထဲမွာ က်ေနာ္ေပးတဲ့အခ်စ္ေတြနဲ႕ ေနလာခဲ့တာအခ်ိန္အတိုင္းတာတခု ၾကာခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အခ်စ္ဦးမို႕လားမသိဘူး အ႐ူးအမူးပါပဲဗ်ာ။ သူဟာက်ေနာ့အတြက္ ျဖည့္စည္းရာတခုျဖစ္ခဲ့ေတာ့ ရင္ခြင္ဟာအရင္လို ဟာမေနေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႕ ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေလးဟာ အခ်ိန္တန္လို႕ ခိုလႈံစရာျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့ရင္ခြင္ဆီျပန္လာတိုင္း သက္ျပင္းေတြျခတတ္လာပါတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ အလိုက္ကန္းဆိုးမသိ ေပ်ာ္လို႕ေပါ့။တေန႕မွာ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ တခုေသာညေနခင္းမွာေပါ့ ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေလးဟာ က်ေနာ့ရဲ့ေရွ႕မွာရပ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ဟာအဆမတန္ၾကီးထြားလာျပီမို႕ ခင္ဗ်ားရင္ခြင္နဲ႕ မဆန္.ေတာ့ဘူးတဲ့ ။က်ေနာ္ ႐ုပ္တရက္မို႕ ေၾကာင္သြားသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ သူဟာပိုျပီးၾကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ ရင္ခြင္တခုလိုအပ္ေနျပီေပါ့။ က်ေနာ္သိလိုက္ပါျပီ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ အျဖဴေရာင္ခ႐ုခြံေလးတခုသာဆိုတာေပါ့။

အခန္း(1/3 )
ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေလးဟာ ညွင္သာေသာအနမ္းတခုေပးျပီး ဒီအစြန္႕အျပစ္ခံကမ္းေျခေပၚမွာ က်ေနာ့ကို စြန္႕ျပစ္သြားပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ အခုဆို ဟာတာတာရင္ခြင္နဲ႕ ကိုကိုယ္တိုင္ဟာ ခ႐ုခြံေလးတခုသာျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္ကိုေမ့လို႕ ငိုေႂကြးျပီးလွမ္းေခၚတာေတာင္မၾကားပဲ သူဟာအေဝးကိုထြက္သြားပါတယ္။ ေအးေလ က်ေနာ္ၾကားဖူးတဲ့ပုံျပင္ေတြထဲမွာ ဘယ္ခ႐ုခြံနဲ႕ ဝင္ကစြပ္ေကာင္ဟာ ညားဖူးလို႕လည္း။ က်ေနာ္ ခြင့္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ တစ္ဦးတည္း ဒီအစြန္႕ျပစ္ခံကမ္းေျခ ေပၚမွာ ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေလးရဲ့ စြန္႕ျပစ္ျခင္းကို ကုစားရင္း က်ေနာ္ေနာက္ဆုံးမွာ က်ေနာ္တခါျပန္လည္ ျပဳံးႏိႈင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ရင္ခြင္ကေတာ့ ဟာတာတာနဲ႕ေပါ့ ေသခ်ာသည္မွာေတာ့ မျဖစ္ႏိႈင္ေသာဘဝတြင္ ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေလးကို တခါျပန္၍ မေထြးေပြ႕လိုေတာ့ပါ။အဘယ့္ေၾကာင္႕ဆိုေသာ္ က်ေနာ့ရင္ခြင္သည္သူ႕အတြက္ လုံျခဳံမႉ႕မေပးႏိႈင္ေတာ့ေသာ့္ေၾကာင္႕လည္ေကာင္း က်ေနာ့ရင္ခြင္တြင္း ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေလးတိုးဝင္အိပ္တိုင္း သူကိုယ္တိုင္ နာက်င္ရသည့္အျပင္ ထိုအျဖစ္ကို ျမင္ေတြ႕ရသည့္ က်ေနာ္လည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ျပန္ျပီးနာက်င္ခံစားရသည္ပဲေလ။ဘဝကုိေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနဖို႔ ေအာက္ဆီဂ်င္ခ်ည္း ေရြးၿပီးယူလို႔ ရလို႔လား၊ ဒီလိုဆို ဘယ္တရားမလည္း။က်ေနာ္ဟာ အရွိအတိုင္းသာ လက္ခံတတ္လာပါျပီ။
အခန္း(2/1 )
ဒီလိုနဲ႕ အခ်ိန္ေတြဟာၾကာလာခဲ့ပါတယ္။ တေန႕မွာေပါ့ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ လွပတဲ့ ညေနခင္းတခုမွာေပါ့။ ဒီအစြန္႕အျပစ္ခံကမ္းေျခဟာ အစြန္႕ျပစ္ခံရသည္ဟု မယုံၾကည္ႏိႈင္ဖြယ္ရာပင္ လွပေနပါသည္။ ေအးေလ ေလာကၾကီးတြင္ အရမ္းကို ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း သို႕မဟုပ္ ေသးႏုတ္လြန္းလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း အစြန္႕ျပစ္ခံရႏိႈင္သည္ပဲေလ။ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သာမာန္ခ႐ုခြံေလးတခုသာျဖစ္တယ္ ဆိုတာကိုေမ့ျပီး အေတြးမ်ားစြာႏွင့္ ေမွ်ာလြင့္ေနတုန္း က်ေနာ့ေရွ႕ကို အင္မတန္မွ ျဖဴစင္ေသာ ေျခတစုံလာရပ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အျဖဴေရာင္ရွပ္ကေလးကို ၾကယ္သီးမ်ားကို ဖြင့္ထားျပီး အျပာေျဖာ့ေရာင္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီျဖင့္ အညိဳေရာင္မ်က္လုံးမ်ားကိုပိုင္ဆိုင္ေသာ သူ႕ကိုစတင္ေတြ႕ရွိ လိုက္ပါတယ္။

အခန္း(2/2 )
သူဟာ ထူးဆန္းစြာပဲ တျခားေရြးျခယ္စရာ ခ႐ုခြံေတြၾကားထဲမွာမွ က်ေနာ့ကို အျမတ္တႏိုး ေရြးျခယ္ျပီး သူ႕ရဲ့ လည္တိုင္မွာ ဆြဲလိုက္တယ္။ က်ေနာ့ကို အိမ္ကိုသယ္ေဆာင္သြားပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းသိလာရတာက သူဟာ အင္မတန္ကိုမွ ထိခိုက္နာက်င္လြယ္သူပဲဆိုတာေလ။ က်ေနာ္ စိတ္ပူမိပါတယ္ ေလာကၾကီးဟာ သာမာန္ခ႐ုခြံေလးတခုသာျဖစ္္တဲ့ က်ေနာ့အတြက္ေတာင္ ဒီလိုခက္ခဲေနရင္ လူသားတဦး ျဖစ္တဲ့ သူ႕အတြက္ဆိုရင္ေတာ့။ ဝန္ခံပါတယ္ က်ေနာ့လို သာမာန္ ခ႐ုခြံေလးတခုကို အျမတ္တႏိုး ေရြးျခယ္ျပီး လည္တိုင္မွာ ဆြဲရဲတဲ့ သူ႕ကိုေလ ျပီးေတာ့ သူဟာ ပန္းခ်ီဆြဲရင္ က်ေနာ့ကို ေမာ္ဒယ္အျဖစ္လည္းေကာင္း နာက်င္စရာေတြနဲ႕ ၾကဳံေတြ႕တိုင္း လည္း လူသားတစ္ဦးလို ရင္ဖြင့္တတ္ေသးရဲ့။သူ႕ရဲ့ အေတြ႕အထိေတြၾကား က်ေနာ္ျပိဳဆင္းၾကသြား ျပန္ျပီဗ်ာ။

သူ႕ရင္ခြင္ထဲေနရတဲ့ က်ေနာ့ဘဝေလးဟာ လုံျခဳံလွျပီလို႕ ထင္မိပါတယ္။ဟုတ္တယ္ က်ေနာ္ဘဝေမ့သြားတယ္။ ဘယ္လိုမ်ိဳးလည္းဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သာမာန္ခ႐ုခြံေလးတခုသာျဖစ္္တယ္ဆိုတာ ေမ့ျပီး သူ႕ရဲ့လက္မွာပတ္ထားျပီး သူဂ႐ုတစိုက္ရွိတဲ့ CASIOနာရီေလးကိုေတာင္ မနာလိုျဖစ္မိတာအၾကိမ္ၾကိမ္ပဲ။ျပီးေတာ့ သူဟာ ပန္းခ်ီဆရာပီသစြာ က်ေနာ့ကို သူ႕စိတ္ၾကိဳက္အေရာင္ေတြေလ့ရွိျပီး က်ေနာ္ဆိုတာကလည္း ႏွစ္ႏွစ္ကာကာကို ျမတ္ႏိုးမိပါရဲ့။

အေရာင္ေတြျခယ္ျပီးတိုင္းလည္း သူဟာ မွားသြားျပီဆိုျပီး ကေလးသူငယ္တစ္ဦးလို ငိုတတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္သူရယ္ က်ေနာ္လည္း ခင္ဗ်ားေပ်ာ္ရင္ေပ်ာ္ခဲ့တာပဲမဟုတ္လား က်ေနာ့ရဲ့ ဆံုးရွုံးသြားတဲ့ ျဖဴစင္ျခင္းေတြအတြက္ ခင္ဗ်ားကိုအျပစ္မတင္ပါဘူးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားရွိေနသေရြ႕က်ေနာ္ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို အဆိုးရြားဆံုး လြမ္းဆြတ္ရျခင္းဟာ သူ႔ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနရင္းနဲ႔ သူ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ မပိုင္ဆုိင္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိေနရျခင္းပါပဲ . . .

အခန္း(2/3 )
တေန႕မွာေပါ့ ေသခ်ာေျပာရရင္ ရင္ခြင္ထဲကေန ခြဲခြါရတဲ့ေန႕လို႕ပဲ ေျပာပါဆို႕ေနာ္။ ခ်စ္သူရဲ့ ခ်စ္ရဆုံးေသာခ်စ္သူဟာ အေဝးတေနရာကေန ခ်စ္သူဆီကို ျပန္လာပါတယ္။ ခ်စ္သူဟာအရင္ကလို က်ေနာ့ကို စကားေတြမေျပာႏိႈင္ေတာ့ေပမဲ့ အရင္လိုပဲ အျမတ္တႏိုး လည္တိုင္မွာဆြဲျပီး ရင္ခြင္ထဲေနရတဲ့လူမသိသူမသိအျဖစ္နဲ႕လည္း က်ေနာ္ေပ်ာ္ပါတယ္ဗ်ာ။သူခ်စ္တဲ့သူမကိုလည္း က်ေနာ္ကခ်စ္ႏိႈင္ရမွာေပါ့ဗ်ာ။

သူမကေတာ့ မလိုတမာမ်က္လုံးေတြနဲ႕ ၾကည့္လို႕။ တေန႕ေတာ့ခ်စ္ရတဲ့သူဟာ သူ႕ခ်စ္သူလက္ကေလးကို ကိုင္လို႕ အစြန္႕ျပစ္ခံကမ္းေျခေပၚမွာ လမ္းေရွာက္ေနတုန္း က်ေနာ္အမွတ္မထင္ ခ်စ္သူ႕ရင္ခြင္ထဲကေန ျပဳတ္ၾကသြားတယ္ဗ်ာ။ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ရင္ခြင္မဲ့တဲ့ေန႕ေပါ့ဗ်ာ။ ခ်စ္သူအရမ္းခ်စ္ရတဲ့ေကာင္မေလးကလည္းဗ်ာ က်ေနာ့အျဖစ္ကိုျမင္ေပမဲ့မသိျခင္ေယာင္ေဆာင္လို႕။ သူမဟာ က်ေနာ့ကိုမနာလိုျဖစ္ေနမွန္း ႐ုတ္တရက္သိလိုက္ရတယ္။ သူမဟာ ျပဳံးလွလွတခုကို ဖန္ဆင္းျပီး ခ်စ္သူကိုထပ္မံျပဴစားလိုက္ျပန္တယ္။
ခ်စ္သူဟာ က်ေနာ္က်န္ေနရစ္ျပီဆိုတာေတာင္ေမ့လို႕ေပါ့။ က်ေနာ္လား က်ေနာ္ဟာလည္း ငိုရျပန္ျပီေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ ခ်စ္သူ႕ရင္ခြင္လို မေႏြးေထြးတဲ့ ဒီပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ တခါက်န္ရစ္ျပန္ျပီေလ။က်ေနာ္ေလဒီကမ္းေျခကေနထြက္သြားတဲ့ ခ်စ္သူဟာ ျပန္လာမလားလို႕ ေစာင့္ေနတာဟာ တညလုံးပဲ။ ဒီလိုနဲ႕မနက္လင္းလုအခ်ိန္ေလးမွာ ခ်စ္သူအေမာတၾကီးေျပးလာရွာပါတယ္။ သူျပန္လာရွာတယ္ ဆိုတဲ့အသိကပဲ က်ေနာ့ကိုေပ်ာ္ရႊင္ေစပါတယ္။သူဟာအေမာတၾကီးနဲ႕ ဒီကမ္းေျခၾကီးတခုလုံးမွာ က်ေနာ့ကိုလိုက္ရွာေနတာေလ က်ေနာ္အရမ္းကိုရင္ေတြခုန္ေနတယ္ဗ်ာ။

က်ေနာ္ဆုေတြလည္းေတာင္းလို႕ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ ဒီက်ယ္ေျပာလွတဲ့ ကမ္းေျခတခုလုံးမွာ က်ေနာ့လိုေသးငယ္လွတဲ့ ခ႐ုခြံကေလးတခုကို သူဘယ္လိုရွာေတြ႕ႏိႈင္မလည္းဗ်ာ။ သူေျခကုန္လက္ပန္းၾကေနပါျပီ ဒါေပမဲ့ သူ႕ရဲ့လက္ေတြဟာ ပြန္းပဲ့လို႕ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႕ေပါ့။ က်ေနာ္ မၾကည့္ရက္ပါဘူးဗ်ာ။ ခ႐ုခြံတစ္ခုအတြက္ ဒီလိုလုပ္ေပးစရာလိုလို႕လား။ တန္ေရာတန္လို႕လားကြယ္။ ဒါေပမဲ့ အသံဆိုတာကိုထုပ္ေဖာ္ခြင့္မရွိတဲ့ ခ႐ုခြံကေလးတခုမို႕ ဘာမွမတတ္ႏိႈင္ခဲ့ပါဘူးေလ။ ေနာက္ဆုံး သူ႕ရဲ့အညိဳေရာင္မ်က္လုံးမွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ဖုံးကြယ္သြားျပီး အေနာက္ကေန သူ႕ကိုစိုးရိန္တၾကီးၾကည့္ေနတဲ့ သူမွရဲ့ရင္ခြင္ထဲမွာ ကေလးေလးတဦးလို႐ိႈက္ၾကီးတငင္နဲ႕ငိုေနပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာပဲ သူမရဲ့သူ႕အေပၚထားတဲ့ အခ်စ္ေတြကိုနားလည္မိသြားပါသည္။သူမဟာ အ႐ူးတဦးလိုျဖစ္ေနတဲ့သူ႕ကို မယုံၾကည္စြာၾကည့္ေနသည္။ျပီးေနာက္ ေတြေဝေနသည္။

ေနာက္ဆုံးတြင္ သူမ မၾကည့္ရက္ေတာ့ပါ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တခုကို ခိုင္မာစြာျခလိုက္သည္။ သူမဟာ သူ႕ရဲ့စြဲလန္းမႉ႕ေတြကိုျမင္ေတြ႕ျပီးေနာက္ သူမကိုယ္တိုင္ သူနဲ႕အတူ လိုက္ရွာေပးပါသည္။ဪ သူမဟာ သူ႕အေပၚကို တကယ္ခ်စ္ခဲ့တာပဲ။ သိပ္ခ်စ္ခဲ့လို႕ပဲ သူမအျမဲမနာလိုျဖစ္ျပီးမုန္းတဲ့က်ေနာ့ကိုေတာင္ သူနဲ႕အတူလိုက္ရွာေပးလို႕။ အခ်စ္ဆိုတာဘာလည္းနားလည္သြားတဲ့ေနာက္ က်ေနာ္ တခုသာဆုေတာင္းမိတယ္ဗ်ာ ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ က်ေနာ့ကိုယ္သူတို႕ မေတြ႕ခဲ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဝင္ခါနီးေနလုံးၾကီးကိုယ္ ေက်ာေပးျပီး ျပန္သြားတဲ့သူတို႕အတြဲေလးကို က်ေနာ္ မ်က္ရည္ေတြၾကားကေနပဲ ျမင္လိုက္ပါသည္။ ဆုေတာင္းျပည့္ခဲ့သည္ပဲေလ။ဟုတ္ပါသည္ က်ေနာ္ဆုေတာင္းျပည့့္္ခဲ့ပါသည္္။

အခန္း(3/1)

ထိုသို႕ျဖစ္ျပက္ျပီးေနာက္ က်ေနာ္ ခ်စ္တတ္သြားပါသည္။ က်ေနာ္ျပန္လည္စဥ္းစားမိေတာ့ တကယ္ေတာ့ ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေလးအတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ သဲေသာင္ျပင္ေပၚက ခမ္းနားဆန္းၾကယ္တဲ့ ရဲတိုက္တစ္ခုပါ.. လိုခ်င္ရင္ လိုအပ္သလို အလြယ္တကူပံုေဖာ္ဖန္တီးႏိုင္ျပီး.. ဘာမဟုတ္တဲ့ ေရစက္ကေလးတစ္ခုအတြက္နဲ႔လည္း ပ်က္စီးျပိဳလဲ ပစ္ႏိုင္တယ္ေလ..။ ခ်စ္ရတဲ့ လူသားအတြက္ေတာ့ေရာ ေသျခာတာက ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေလး မဟုတ္တဲ့ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ကလည္း ငါ့အခ်စ္ဆိုတာေတြကို တန္ဖိုးမထားတတ္ခဲ့ေတာ့ ရူးရျပီေပါ့..။ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ လူသားရယ္။ ဒီအတြက္ ငါလုပ္ေပးႏိႈင္တာက ဒီအစြန္႕အျပစ္ခံကမ္းေျခေပၚမွာပဲ ေနခဲ့ပါရေစ ....က်ေနာ့ဘဝဟာေအးခ်မ္းစြာျငိမ္သက္သြားပါတယ္။

အခန္း(3/2)

ဒီလိုနဲ႕အခ်ိန္ကာလေတြကို အတိုင္းအဆမရွိေက်ာ္လာေတာ့ က်ေနာ္ဟာလွပတဲ့ ေက်ာက္ခ႐ုခြံေလးတစ္ခုအျဖစ္ေျပာင္းလည္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ တေန႕အာရုံတက္ခ်ိန္မွာ ေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို အမွတ္မထင္ၾကားလိုက္တယ္။ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ဆီကပါ ေသခ်ာေျပာရရင္ ေသးငယ္ျပီး အင္မတန္မွ ခ်စ္စရာေကာင္းလွတဲ့ စာဝါငွက္ကေလး တစ္ေကာင္ဆီကေပါ့ ။ အမွတ္မထင္ပါပဲ ေက်ာက္သားေတြဟာ ေႏြးေထြးတဲ့သူ႕ရဲ့ေတးသီခ်င္းေအာက္မွာ ေႂကြၾကသြားျပန္ျပီ။ ဪ ငါဟာ ခ႐ုခြံေလးတစ္ခု ဆိုတာငါ ေမ့မသြားဖို႕လိုမယ္လို႕ ကိုယ့္ဟာကို ျပန္ေျပာလိုက္မိတယ္။ငွက္ကေလးဟာ သာမာန္ခ႐ုခြံေလးေတြနဲ႕ ကြာျခားတဲ့ က်ေနာ့ရဲ့ပုံစံေအာက္မွာ ျပဴ႕စားျခင္းခံရသူလို အ႐ူးအမူးကိုတြယ္ညိသြားပါတယ္။

က်ေနာ္သူ႕ကို မျပဴ႕စားခဲ့ပါ။စာဝါငွက္ကေလးဟာ အခ်စ္သီခ်င္းေတြကို အ႐ူးအမူးသီေႂကြးလို႕ ။က်ေနာ္ သက္ျပင္းေတြျခမိျပန္ပါျပီ။ အင္း ဒီတခါေရာ ဘယ္လိုျဖစ္အံုးမလည္း။ေသျခာတာကေတာ့ က်ေနာ့အတြက္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ွမနာက်င္ေစလိုေတာ့ပါ။ဒါဆို က်ေနာ့ၾကမွ နာက်င္ေနရတာလည္း။ က်ေနာ္ဟာ ခ႐ုခြံေလးတစ္ခုျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္လား ။မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ဒါေပမဲ့ ဒီအခ်စ္႐ူးငွက္ကေလးကေတာ့ က်ေနာ့အနားမွာအခ်စ္ေတးေတြကို သီေႂကြးေနတုန္း...............................................................
tarkarshi.sarko@gmail.com